فنون ترجمه

فن ترجمه نیاز به سه چیز دار د: 

۱-تسلط به زبان مادری

2-تسلط به زبان خارجی

3-تفکیک هر دو زبان از یکدیگر از لحاظ اختلافات قواعد دستوری، لغات و اصطلاحات و در کل خصوصیات آنها، تا ضمن رعایت اصل امانت ترجمه ای روان وسلیس ارایه شود . 

1-منظور از این تسلط توجه به جنبه های مختلف زبان مادری است.همانطور که میدانید زبان صحبت با زبان نگارش فرق دارد، همانطور که صحبت دوستانه با صحبت رسمی فرق داردونوشته های جدید منظوم و منثور تفاوت چشمگیزی با نوشته های کهن دارد و تشخیص سبک های مختلف بدون آگاهی از متون ادبی و صنایع بدیعه حاصل نمیشود و ارزیابی جنبه های زبانی بیان یا نوشته ی یک شخص بدون توجه به دستور زبان و جمله بندی و اشکال مختلف یک جمله و ارزش و مفهوم مشخص کلمات ممکن نیست.

تکلم به یک زبان به صرف تولد در یک کشور به کسی تسلط و مهارت کافی در زبان مادری نمیبخشد تا ادعا کند آنرا بخوبی میداند، بلکه کسب چنین مهارتی نیازمند مطالعه ی دقیق جنبه های مختلف زبان است . 

2-تمام مطالبی که در خصوص زبان مادری گفته شد در مورد زبان خارجی نیز صدق میکند با این تفاوت که استفاده ی روزمره ی زبان مادری در دوره ی طولانی زندگی به کسب تسلط و مهارتی منجر میشود که در مورد زبان خارجی به آسانی میسر نیست. بنابر این دانستن زبان خارجی بسان زبان مادری نبازمند آشنایی همه جانبه با تمامی جنبه های زندگی آن کشور ومردمان آن است تا مترجم بتواند روحیه وحالات قومی را که زبان خارجی معرف آن است بخوبی دریابد و مفهوم واقعی عبارات و اصطلاحات و تعبیرات و استعارات را تشخیص دهد. 

سلام به همه ی دوستان. 

خیلی وقته که آپ نشدم و نمیدونم که توی این مدت کیا به من سر زدن.دلیل اصلی این وقفه اینه که واحد های این ترمم خیلی زیاد و سنگینن از طرفی مثلا دارم واسه ی فوق هم میخونم به همین خاطره که دیر به دیرفرصت میکنم آپ بشم.(یه دلیل دیگشم تنبلیمه)  

ولی سعی میکنم در اسرع وقت یه مطلب خیلی خیلی خیلی جالب در باره ی ترجمه واستون بذارم. 

ولی فعلا چون توی جو کنکور فوق هستم منابع آزمونکارشناسی ارشد مترجمی زبان انگلیس رو واسه ی علاقه مندان میذارم . 

برای توضیح این عنوان ابتدا باید شرحی در خصوص اصطلاح "وام گیری" ارائه دهم:

در این فرایند هر زبان، بر حسب نیاز های خود، واژه هایی از زبانهای بیگانه به وام میگیرد. این وام گیری نتنها به خودی خود خطری برای زبان نیست بلکه به غنای آن نیز می افزاید.

با این وجود اگر ورود واژه های بیگانه به انبوه باشد یا اگر هرواژه به همراه مشتقات و ترکیبات خود در زبان نفوذ کند ممکن است ساخت واژگان را تدریجا تغییر دهد و اشتقاق واژه ها در زبان وام گیرنده تابع زبان وام دهنده شود مثلا: واژه ی نزاکت که از روی نازک فارسی و فلاکت که از روی فلک زدگی در فارسی ساخته شده است.نفوذ زبانهای خارجی آنجا باعث نگرانی است که دگرگونی های ساختی به وجود آورد یعنی در دستور زبان نفوذ کند. مثلا امروزه فارسی زبان باید نشانه های جمع عربی را نیز بیاموزد از جمله جمع به (ون) مانند: اجتماعیون، اعتدالیون و جمع به (ین)  مانند: معلمین، مورخین. این شیوه ی جمع حتی به واژه های فارسی نیز سرایت کرده است مانند: بازرسین، داوطلبین و همچنین کاربرد جمع مکسر عربی در برخی از واژگان فارسی مانند: دهاقین، اساتید، دراویش...

با همه ی این احوال عربی تا آنجا که امکان داشته در زبان فارسی تاثیر کرده و بعید است که در آینده بیش از این تاثیر کند. خطری که اکنون زبان فارسی را تهدید میکند از جانب زبانهای غربی است و آنهم نه در زمینه ی واژگان عاریتی بلکه در زمینه ای دیگر.

وامگیری دو صورت کاملا متمایز دارد:

وامگیری آشکار و آگاهانه مانند هزاران وژه ای که زبان فارسی از زبانهای دیگر به عاریت گرفته است که در گذشته به آنها (الفاظ دخیل) می گفتند و امروزه (وژه های عاریتی) می نامند.

صورت دیگر پدیده ی جدید تر ی است که کمتر مورد توجه ادیبان قرار گرفته است و به اصطلاح به آن (گرته برداری) می گویند.

در گرته برداری بر خلاف واژه های عاریتی، عین کلمه را از زبان خارجی نمیگیرند بلکه صورت ترکیبی کلمات یا اصطلاحات را به اجزای سازنده اش تجزیه می کنند و به جای هر کدام از این اجزا معادلی را که از پیش در زبان وام گیرنده موجود است می گذارند مانند: سیب زمینی که به ازای اصطلاح فرانسوی pomme de terre به کار رفته است.